De Australische grijskopvleerhond – een van de grootste vleermuissoorten ter wereld, met een spanwijdte van meer dan anderhalve meter – is levend wellicht waardevoller dan dood. Een nieuwe studie gepubliceerd in Scientific Reports kwantificeert de verrassende economische voordelen die deze vleermuizen bieden aan de Australische houtindustrie: tussen $195 miljoen en $673 miljoen per jaar.
Van plaag tot pijler van de economie
Decennia lang werden vliegende vossen gezien als bedreigingen voor de landbouw en de volksgezondheid. De Australische autoriteiten namen zelfs hun toevlucht tot extreme maatregelen, zoals napalmaanvallen op honderdduizenden koloniën. Deze harde behandeling kwam voort uit legitieme zorgen over vleermuizen als potentiële vectoren voor virussen zoals Ebola en COVID-19, maar recent onderzoek wijst op een drastische misrekening.
Het onderzoek, uitgevoerd door onderzoekers die gebruik maken van gegevens van meer dan 1.200 rustplaatsen verzameld door het Australische nationale wetenschapsagentschap (CSIRO), laat zien dat vliegende vossen essentieel zijn voor de natuurlijke regeneratie van eucalyptusbossen. Deze vleermuizen verspreiden zaden via hun unieke ‘zaadregen’ – die tijdens de vlucht poepen – en planten zo effectief bomen over uitgestrekte gebieden. De vleermuizen zijn rechtstreeks verantwoordelijk voor de creatie van meer dan 91 miljoen bomen.
Mondiale impact van vleermuizen
Deze Australische studie is wereldwijd pas de derde in zijn soort die een geldwaarde toekent aan vleermuispopulaties. Soortgelijk onderzoek in Texas laat zien hoe vleermuizen de katoen- en maïsgewassen beschermen, terwijl ze in Mexico de tequila-industrie beschermen door agaveplanten te bestuiven. Het voorbeeld van de vliegende vos onderstreept een bredere trend: vleermuizen zijn niet alleen wilde dieren; zij leveren een cruciale, vaak niet erkende, bijdrage aan de mondiale economieën.
De verschuiving in het inzicht is van cruciaal belang omdat het tientallen jaren van ongediertebestrijdingsbeleid ter discussie stelt. Het beschermen van vleermuispopulaties lijkt nu niet alleen ecologisch verantwoord, maar ook economisch rationeel. Het negeren van deze voordelen zou een kostbare vergissing zijn, aangezien de langetermijnwaarde van een bloeiend vleermuizenecosysteem veel groter is dan de kortzichtige uitroeiingsinspanningen.
