Een baanbrekende samenwerking tussen de Universiteit van Portsmouth en Southern Water is bedoeld om een nieuwe benadering van milieuherstel te testen: de inzet van drijvende wetlands. Door speciaal ontworpen vlotten in kustwateren te installeren, wil het project habitats “terugwinnen” in gebieden waar natuurlijke ecosystemen zijn vervangen door betonnen zeeweringen en waterkeringen.
De crisis van verdwijnende habitats
De urgentie van dit project wordt gedreven door een duizelingwekkende achteruitgang van het milieu. Volgens onderzoekers is meer dan 85% van de water- en zeevegetatie – inclusief vitale soorten als kwelders, zeegras en kelp – de afgelopen 50 jaar verloren gegaan.
Dit verlies is niet louter esthetisch; het vertegenwoordigt een ineenstorting van de biologische fundamenten van onze oceanen. Deze habitats fungeren als:
– Natuurlijke kraamkamers voor vissen en divers zeeleven.
– Waterfiltratiesystemen die de lokale waterkwaliteit verbeteren.
– Beschermende barrières die het kustmilieu helpen stabiliseren.
Naarmate de stedelijke ontwikkeling en de harde infrastructuur (zoals betonnen barrières) zich blijven uitbreiden, worden de natuurlijke ‘groene’ ruimtes die voor deze functies nodig zijn, weggedrukt.
Engineering van een “drijvende kwelder”
De kerninnovatie van dit project ligt in het vermogen om leefgebieden te creëren waar land niet langer beschikbaar is. Door drijvende vlotten te gebruiken om kwelderplanten te huisvesten, bouwt het team in wezen een mobiel, drijvend ecosysteem.
Hoewel drijvende systemen al eerder zijn getest, verlegt dit project grenzen door mariene soorten op deze vlotten te testen – een prestatie die slechts zes keer eerder is geprobeerd. Het doel is om een functionele ‘drijvende kwelder’ te creëren die kan gedijen in sterk veranderde kustgebieden, een toevluchtsoord kan bieden aan mariene soorten en de biodiversiteit kan herstellen in gebieden die voorheen als ‘dode’ zones werden beschouwd.
Testen en schaalbaarheid
Het onderzoek vindt momenteel plaats in het Southcoast Wake Park in Portsmouth. Om ervoor te zorgen dat het project echte ecologische waarde oplevert, passen wetenschappers een rigoureuze ‘voor-en-na’-monitoringstrategie toe. Belangrijke statistieken zijn onder meer:
1. Verbeteringen van de waterkwaliteit als gevolg van plantenfiltratie.
2. De biodiversiteit neemt toe naarmate nieuwe soorten de vlotten koloniseren.
3. Ecosysteemveerkracht tegen omgevingsstressoren.
Als deze onderzoeken succesvol blijken, zijn de implicaties aanzienlijk. Southern Water suggereert dat deze technologie niet alleen een lokale oplossing is, maar een schaalbare oplossing die in heel Groot-Brittannië kan worden ingezet in zowel mariene als zoetwateromgevingen.
“Door een drijvende kwelders te creëren, herintroduceren we habitats in gebieden waar deze volledig verloren zijn gegaan door de ontwikkeling”, merkt Dr. Ian Hendy van het Institute of Marine Sciences op.
Conclusie
Dit project vertegenwoordigt een verschuiving naar ‘actief’ herstel, waarbij gebruik wordt gemaakt van techniek om de beperkingen van verstedelijkte kustlijnen te omzeilen. Als ze succesvol zijn, kunnen drijvende wetlands een essentiële blauwdruk vormen voor het herstel van de biodiversiteit in het licht van het mondiale verlies van habitats.
