Beeldend kunstenaar Daniel Regan heeft een opvallende serie foto’s gemaakt die een zeldzame inkijk bieden in de interne ervaring van ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder). Door beelden fysiek te veranderen met behulp van de medicatie die zijn symptomen onder controle houdt, vertaalt Regan abstracte neurologische chaos in tastbare, droomachtige beelden.
Van diagnose tot creatieve samenwerking
Het project begon kort nadat Regan op 40-jarige leeftijd de diagnose ADHD kreeg. Daarvoor worstelde hij met symptomen zoals afleidbaarheid en mentale rommel. Hij beschrijft de onbehandelde ADHD-geest als “het tegelijkertijd kijken naar vijf geprojecteerde films, elk met zijn eigen soundtrack en ondertitels.”**
Na het starten van de behandeling met lisdexamfetamine ervoer Regan een aanzienlijke verandering. Hij vergelijkt het effect van de medicatie met “het volume lager zetten”, waardoor hij zich op slechts één of twee films tegelijk kan concentreren. Deze hervonden helderheid en kalmte inspireerden hem om het medicijn niet alleen als medisch hulpmiddel te gebruiken, maar ook als een creatieve medewerker.
De chemie van chaos
Regans artistieke proces is net zo uniek als zijn onderwerp. Hij maakte polaroidfoto’s van zichzelf en de Australische bush tijdens wandelingen en dompelde de zich ontwikkelende beelden vervolgens onder in oplossingen met verschillende verhoudingen van zijn ADHD-medicatie en water. Deze chemische interactie vervormde de foto’s gedurende perioden van maximaal drie maanden, waardoor organische, onvoorspelbare patronen ontstonden.
De resulterende beelden dienen als metaforen voor zijn neurologische toestand:
- De zijden lijkwade: In één zelfportret lijkt Regan gehuld in een fragiele, zijdeachtige textuur. Hij interpreteert dit als een representatie van het “vastgehouden”** worden door de medicatie, waarbij hij schoonheid vindt in de kwetsbaarheid en steun die het biedt.
- De Chaotische Bush: Een andere afbeelding toont Australisch groen omringd door belachtige structuren. Regan merkt op dat de chaotische compositie het gevoel weerspiegelt dat alle mentale ‘knoppen en schuifregelaars omhoog staan’**, wat de overweldigende zintuiglijke input weerspiegelt die kenmerkend is voor ADHD-symptomen.
- Het cellulaire zelf: Een levendig blauw zelfportret onderging een transformatie waardoor het een “biologisch, cellulair en moleculair effect” kreeg. Regan vindt dit bijzonder aangrijpend, omdat het de chemische aard van het medicijn – dat het dopaminegehalte in de hersenen verhoogt – visueel verbindt met de fysieke impact ervan op zijn lichaam en geest.
- Herinnering en verlies: De uiteindelijke beelden, met lichtgevende gele en groene tinten die de bladsilhouetten omhullen, roepen een gevoel van nostalgie op. Eén foto doet Regan denken aan zijn overleden moeder, wat aanleiding geeft tot nadenken over de vraag of ze deze patronen in zijn leven misschien had herkend als ze van zijn diagnose had geweten.
Een venster op neurodiversiteit
De serie, getiteld “C15H25N3O” (de moleculaire formule voor lisdexamfetamine), zal van 22 april tot 11 juli 2026 worden tentoongesteld in de Bethlem Gallery in Londen als onderdeel van de tentoonstelling (be)longing.
Regans werk komt in een tijd van groeiend publiek bewustzijn over ADHD. Hoewel de stoornis wordt gekenmerkt door symptomen die al in de kindertijd optreden, zoals vergeetachtigheid, impulsiviteit en problemen met tijdmanagement, blijft het voor velen moeilijk om de interne realiteit van het leven ermee onder woorden te brengen. Regan hoopt dat zijn kunst deze kloof overbrugt en een beeldtaal biedt voor een ervaring die vaak verkeerd wordt begrepen.
“Het is soms nogal moeilijk om mensen de juiste analogieën te beschrijven of te vinden om te begrijpen hoe een interne ervaring is, maar ik denk dat de beelden iets van dat interne soort chaos en gelaagdheid vertegenwoordigen.”
Door wetenschap en kunst samen te voegen, doet Regan meer dan alleen zijn persoonlijke reis documenteren; hij herinnert ons er op diepgaande wijze aan dat neurodivergentie niet alleen een klinisch label is, maar een complexe, gelaagde menselijke ervaring.
