In sciencefiction is een van de moeilijkste uitdagingen het beantwoorden van een fundamentele vraag: Hoe klinkt een buitenaards wezen eigenlijk? Voor de komende verfilming van Andy Weirs Project Hail Mary stonden geluidsontwerpers Ethan Van der Ryn en Erik Aadahl voor precies dit dilemma. Hun missie was om een geloofwaardige, emotioneel resonerende taal te creëren voor Rocky, de vertederende Eridian met een stenen huid uit de film.
Het resultaat is geen digitaal, gesynthetiseerd effect, maar een complex ‘sonische wandtapijt’ opgebouwd uit organische, realistische geluiden.
Wetenschappelijk realisme in evenwicht brengen met de ‘Rule of Cool’
Een grote hindernis voor de productie was het navigeren door de fysica van de ruimte. In een vacuüm kan geluid zich niet verplaatsen, wat een potentieel conflict creëert tussen wetenschappelijke nauwkeurigheid en filmische verhalen.
Het team werkte nauw samen met auteur Andy Weir om een raamwerk voor de audio van de film vast te stellen:
– De wetenschappelijke benadering: Wanneer personages in pakken onder druk zitten, verschuift het geluidslandschap naar een claustrofobische, intieme realiteit, waarbij de nadruk ligt op ademhaling, pakwaaiers en de trillingen van fysiek contact.
– De “Rule of Cool”: Terwijl het team streefde naar realisme, gaf Weir hen de creatieve vrijheid om “dramatische geluidseffecten” te gebruiken om ervoor te zorgen dat de film boeiend bleef. Dit maakte de weergave mogelijk van motoren en kosmische gebeurtenissen die, hoewel ze niet strikt ‘realistisch’ zijn in een vacuüm, het emotionele gewicht van het verhaal dienen.
Van walvisliederen tot waterkannen: het maken van een stem
Om het kunstmatige gevoel van computergegenereerde stemmen te vermijden, kozen de ontwerpers voor een puur organische aanpak. Ze wilden dat Rocky’s stem ‘levend en levendig’ aanvoelde, waardoor ze gingen experimenteren met een breed scala aan instrumenten en natuurlijke elementen.
De muzikale stichting
Het team onderzocht verschillende blaasinstrumenten om het juiste expressieve bereik te vinden. Na te hebben geëxperimenteerd met de basklarinet, vonden ze hun doorbraak met de ocarina. Vanwege de fluitachtige maar organische toon namen ze het instrument op met een extreem hoge resolutie (192 kilohertz), waardoor ze het geluid met meerdere octaven konden vertragen zonder kwaliteitsverlies.
Het dierenrijk
Om de ‘ziel’ van een buitenaards wezen vast te leggen, keken de ontwerpers naar de natuurlijke wereld om Rocky’s emotionele spectrum te definiëren:
* Diepe/serieuze tonen: Geïnspireerd door bultrugliederen.
* Agitatie/raspende tonen: Gemaakt met behulp van een contra-altklarinet.
* Hoge/opgewonden tonen: Afgeleid van verschillende vogelliederen. Interessant genoeg is Rocky’s eigen naam geïnspireerd op een soort vogel genaamd solitaire, vertraagd tot buitenaardse frequenties.
* Fysiekheid: Geluiden van nijlpaarden en kikkers werden in lagen toegevoegd om zijn eten en meer primaire vocalisaties te aarden.
De “Graniet”-verbinding
Misschien wel het meest indrukwekkend was dat het team Rocky’s stem probeerde te verbinden met zijn fysieke vorm. Om een wezen van steen te simuleren, namen ze hun ontworpen geluiden, voerden ze door een transducer en lieten ze resoneren tegen een blok graniet, waarbij ze de trillingen opnieuw registreerden. Dit zorgde ervoor dat het publiek niet alleen een stem hoorde, maar het geluid van iets dat daadwerkelijk door de rotsen trilde.
Een meergelaagde identiteit
Omdat het karakter van Rocky biologisch is ontworpen met vijf verschillende stembandblazen, had het geluidsteam de unieke kans om meerdere verschillende geluiden tegelijkertijd te combineren. Dit zorgde voor een niveau van vocale complexiteit dat zelden wordt gezien bij het ontwerpen van wezens, waardoor Rocky intelligentie, emotie en intentie kon communiceren via één enkele, verenigde ‘stem’.
“We probeerden een beeld te schetsen van wat Rocky’s sonische ziel is… hoe we geluiden gebruiken om zijn intelligentie over te brengen, wat hij denkt en hoe hij zich voelt.”
Conclusie
Door hifi-muziekinstrumenten te combineren met de ruwe texturen van het dierenrijk en fysieke steen, transformeerde het geluidsteam een wiskundig-linguïstische uitdaging in een diepmenselijke emotionele verbinding.
