Hoe #AnthonyBourdain de programmering van reisvoedsel voor altijd veranderde
Hij was niet alleen aan het koken. Hij interpreteert de wereld plaat voor plaat.
Anthony Bourdain overleed in 2018, maar zijn echo klinkt nog steeds door in elke reisshow die verder durft te gaan dan de toeristenval. De Amerikaanse chef-kok, auteur en verhalenverteller, geboren in 1956, deed iets wat de meeste mensen in de culinaire wereld nooit deden. Hij liet de keuken er rommelig, gevaarlijk en diep menselijk uitzien. Voordat de camera’s arriveerden, was hij jarenlang bezig met het hakken van uien in restaurants in New York. Het was afmattend werk. Het was ook het materiaal voor zijn baanbrekende memoires.
Kitchen Confidential (2000) gooide een glanzend wit tafelkleed over de voedingsindustrie. Hij deelde niet alleen recepten. Hij deelde het lef. drugsgebruik. hiërarchie. Er heerste chaos in de professionele keuken. Het werd voor miljoenen dollars verkocht omdat het authentiek aanvoelde.
Toen kwam de schermtijd.
A Cook’s Tour (2002-2003) was het begin van die reis. Hoewel het een ruwe schets is, beeldt het een man af die meer wil dan alleen eten. Het format werd nog duidelijker toen Anthony Bourdain: No Responses (2005-12) werd uitgebracht. Het cynisme was er, maar de warmte ook. Hij dronk bier in Vietnam. Hij at insecten in Thailand. Hij stelde vragen die de meeste mensen te beleefd zouden zijn om te stellen.
Maar Anthony Bourdain: Parts Unknown (2013-18) versterkte zijn nalatenschap.
Dit is niet zomaar ‘foodporno’. Nu voelt het woord goedkoop aan. Bourdain gebruikte voedsel als sleutel om gesloten deuren te openen. Hij ging waar anderen vermeden. Hij zat bij de lokale bevolking die zijn taal niet sprak. Hij richt zich op voedsel van inheemse volkeren en culturele tradities die door de tijd en de politiek zijn uitgehold. Hij begrijpt dat eten de gemakkelijkste manier is om over de moeilijkste dingen te praten: identiteit, conflicten, armoede, vreugde.
“Reizen is niet altijd goed. Het is niet altijd comfortabel. Het is niet altijd verstandig…”
Hij vroeg het publiek om hun vooroordelen te laten varen. Eet wat er wordt aangeboden. Na het eten ga ik mensen ontmoeten. Deze benadering van reizende en gastronomische televisie heeft het hele genre veranderd.
Hoe werkt het?
なぜなら、彼は誰に対しても同じ好奇心を持っているからです。 ミシュランの星を獲得したシェフは、ケバブを 売る街角の屋台と同じ敬意をもって扱われます。 話も同じです。 人間のつながりに対する欲求も同じです。
考え方が報われることが多かった時 代に、彼はオープンな考え方を擁護しました。 彼は、文化を尊重するためにその文化に同意する必要はないことを示しました。 ただ座って一緒に食べるだけです。
カメラが止まりました。 ショーは終わりました。 しかし、彼が引き起こした食欲についてはどうでしょうか？ この数は今も増え続けています。
