Jak Anthony Bourdain na zawsze zmienił telewizję Food Travel
Nie tylko gotował. Interpretował świat, rozbijając go na płyty.
Anthony Bourdain zmarł w 2018 r., ale jego echo wciąż można usłyszeć w każdym programie podróżniczym, który odważa się wyjść poza pułapki turystyczne. Urodzony w 1956 roku amerykański szef kuchni, autor i gawędziarz zrobił to, czego nie udało się większości kulinarnego świata. Pokazał kuchnię jako brudną, niebezpieczną i głęboko ludzką. Przed kamerami spędził lata siekając cebulę w nowojorskich restauracjach. To była wyczerpująca praca. Ale to ona stała się materiałem na jego nowatorską książkę wspomnieniową.
Kitchen Confidential (2000) zdarł biały obrus z przemysłu spożywczego. Nie tylko dzielił się przepisami. Dzielił się trudną rzeczywistością. Używanie narkotyków. Hierarchia. Chaos w profesjonalnej kuchni. Książka sprzedała się w milionach egzemplarzy, ponieważ wydawała się autentyczna.
Potem przyszedł czas na ekran.
Początkiem tej podróży była wycieczka kulinarna szefa kuchni (2002–2003). Choć to przybliżone cięcie, pokazuje mężczyznę, który chce czegoś więcej niż tylko obiadu. Format stał się jeszcze wyraźniejszy wraz z wydaniem Anthony’ego Bourdaina: Without an Umbrella (2005–2012). Cynizm był obecny, ale towarzyszyło mu też ciepło. Pił piwo w Wietnamie. Jadłem owady w Tajlandii. Zadawał pytania, na które większość ludzi nie zareagowałaby zbyt uprzejmie.
Ale Pieces Unknown (2013–18) ugruntowało jego dziedzictwo.
To nie jest tylko „pornografia kulinarna”. Teraz to słowo wydaje się tanie. Bourdain używał jedzenia jako klucza do otwierania zamkniętych drzwi. Poszedł tam, gdzie inni unikali. Spotkał się z miejscowymi, którzy nie mówili w jego języku. Koncentrowało się na rdzennej żywności i tradycjach kulturowych, które zostały wymazane przez czas i politykę. Rozumiał, że jedzenie to najprostszy sposób na rozmowę o sprawach najtrudniejszych: tożsamości, konflikcie, biedzie, radości.
“Podróżowanie nie zawsze jest przyjemne. Nie zawsze wygodne. Nie zawsze mądre…”
Poprosił publiczność o porzucenie uprzedzeń. Jest to, co jest oferowane. Po obiedzie pójdzie spotkać się z ludźmi. Takie podejście do telewizji podróżniczej i kulinarnej zmieniło cały gatunek.
Dlaczego jego twórczość jest nadal ważna?
Ponieważ okazywał każdemu taką samą ciekawość. Szefowie kuchni nagrodzeni gwiazdkami Michelin cieszyli się takim samym szacunkiem, jak uliczny sprzedawca shawarmy. Jedzenie było takie samo. Historie były takie same. Potrzeba kontaktu międzyludzkiego była taka sama.
W czasach, gdy zamknięte umysły często były nagradzane, był orędownikiem otwartych umysłów. Pokazał, że aby szanować jakąś kulturę, nie trzeba się z nią zgadzać. Trzeba po prostu usiąść i zjeść razem.
Kamery zatrzymały się. Przedstawienie się skończyło. Ale co z apetytem, który obudził? Liczba ta nadal rośnie.
