Ken je uien
Laten we één ding duidelijk stellen. Feedback zou mislukken als je een professionele chef-kok bent.
Niet alleen omdat we een hekel hebben aan hoge druk of bang zijn voor Gordon Ramsay. We zouden alleen maar huilen. Elke keer. Uien snijden is geen vaardigheidsprobleem. Het is biologie.
Syn-propanethial-S-oxide vliegt de lucht in als je hakt. Het raakt je trigeminuszenuw. Je traanbuisjes komen in werking om het weg te spoelen. Vervelend. Basis. Ook totaal onontgonnen in de wetenschap.
Tot nu toe.
Thomas Hummel en team lieten op 25 mei een paper vallen. Het staat in Laryngoscope Investigative Otlaryngology, een titel die klinkt als een mondvol grind. Veel succes voor de audiolezers. Ze vroegen 1.001 vrijwilligers naar hun leven. Traden hun ogen? Konden ze goed ruiken? Was hun neus geïrriteerd? Ze voerden ook psychofysische tests uit. Blijft bij geuren. Identificeer de geur. Eenvoudig.
Het resultaat? Een tegenstrijdigheid.
Mensen die zweerden dat ze huilden om uien, zwoeren ook dat ze een grote neus hadden. De tests wezen anders uit. Geen correlatie. Die huilers stonken net zo erg als de niet-huilers.
Dus wat geeft?
Deze bevindingen komen overeen met eerder onderzoek…
Mensen zijn verschrikkelijk in het beoordelen van hun eigen zintuigen. Alsof je denkt dat je een bovengemiddelde chauffeur bent. Of een hilarisch persoon. Of goed in het interpreteren van complexe data. Waarschijnlijk niet. Feedback weet dit omdat mevrouw Feedback lang eerder dan ik een dode muis rook. De kat had het achter het dressoir verborgen. Wekenlang liep ik door een woonkamer van licht verval. Bescheidenheid. Geleerd.
Opruimtijd
We zijn weer te laat op het feest. Maar deze tendens? Het is logisch.
Vergeet ruimtegevechten. Vergeet fantasiemissies. Mensen willen dingen organiseren. Animal Crossing heeft het bewezen. Nu ging iemand verder.
Bibliothecaris: Tidy Up the Arcane is op 30 april uitgekomen. Jouw baan? Plank 3.072 boeken. Een fee maakte er een puinhoop van. Jij repareert het. Het kost £ 5,29. Ik heb het niet gekocht. De budgetten zijn krap. Maar ik heb de clips bekeken. Vreemd rustgevend. Zoals Sudoku. Je vindt een categorie. Je plaatst het artikel. Het klikt.
Categorieën omvatten ‘Romantische romans’ en ‘Destructieve magie’. Geen Dewey Decimaal hier. Gewoon chaos in orde.
Negentienhonderdvijftig recensies in juni. 94% positief. Waarom? Omdat het echte leven niet zo is.
In het echte leven liggen handdoeken op de vloer. Voedselverpakkingen misten centimeters. Varkensstallen in de woonkamer. Misschien ligt het probleem niet bij ons. Misschien heeft de werkelijkheid een voortgangsbalk nodig. Of XP-beloningen. Wie weet?
Denk aan de kinderen
Vorige week hebben de studenten de sprekers uitgejouwd. Opnieuw.
Als de beginnende spreker generatieve AI noemt, sist het publiek. Voormalig Google-CEO Eric Schmidt? Uitgejouwd. Scott Borchetta? Uitgejouwd. Gloria Caulfield? Ook uitgejouwd, ook al is ze nauwelijks een begrip. Waarom hebben kinderen een hekel aan vooruitgang? Of macht?
Generatie AI eet elektriciteit. Het faket stemmen. Het bedreigt banen op instapniveau. Geldige redenen om boos te zijn. Maar gejoel voelt dramatisch. Een beetje jeugdig.
Seymour Skinner had ooit het juiste idee: Ben ik zo buiten contact? Waarschijnlijk niet. De kinderen kunnen het mis hebben. Of gewoon moe. Of allebei.
Heb je een tip voor feedback? Stuur het door. Of niet. Wij zijn nog steeds muizen aan het snuffelen.
