Kijk omhoog. Of kijk in dit geval tegelijkertijd naar beneden, omhoog en opzij.
Kimiya Yui maakte niet zomaar een foto. Hij ving een moment op dat het gebruikelijke ritme van het ISS tart. De meeste opnamen zijn van de aarde of de ruimte. Niet dit.
Het is alles.
De afbeelding is de ruimtefoto van de dag voor 28 mei. Genomen door Yui uit de module “Kibo”. De astronaut van het Japan Aerospace Exploration Agency had wat tijd over tijdens de SpaceX Crew-11-missie. Het was januari. Zeker een zware lading wetenschap, maar hij zweeg even. Hij keek uit het raam.
Hij zag het station. De sfeer. De sterren. Allemaal tegelijk.
De onmogelijke oriëntatie
Waarom is het zeldzaam?
Natuurkunde. Geometrie. Het ISS vliegt meestal op een specifieke manier. Maar soms draait het om.
Yui schreef er in mei over op X.
Het is een zeer zeldzaam gezicht als de voor- en achterkant omgedraaid zijn.
Meestal beweegt het station vooruit met een voorspelbare oriëntatie. Hier was het achteruit. Of ondersteboven, afhankelijk van jouw definitie van dons. Die verschuiving veranderde alles.
Het maakte een zichtlijn mogelijk die normaal gesproken niet bestaat. Je krijgt de hardware. Jij krijgt de hemel. Geen filters. Geen composieten.
Laag voor laag
De compositie is gestapeld.
Aan de bovenkant. Het station. Zonnepanelen stijf. Metalen. Dood in het koude vacuüm, maar levend met een doel. Hij steekt boven de rest uit en kadert de opname.
Dan de bocht.
Rand van de aarde. Gloeiend. Niet alleen blauw en wit. Rode en groene aurora’s dansen langs de terminatorlijn. De atmosfeer ademt. Het is eigenlijk een dunne strook, fragiel tegen het zwart.
Verder dan dat? Ruimte.
Het Zuiderkruis is er. Alpha Centauri verstopt zich in de rechterbovenhoek, terwijl onze naaste buur al van verre zwaait. Daar is de Kolenzaknevel. Een donkere plek waar het licht sterft. Eta Carinae schittert dichtbij.
Wie had gedacht dat een woon-werkverkeer er zo uit zou kunnen zien?
Yui is niet de enige in die ploeg. Hij deelt de hut met Zena Cardman en Michael Finnike. Roscosmos stuurde ook Oleg Platonov. Vier mensen draaien samen rond een blauwe knikker en kijken ernaar door verschillende lenzen.
Na bijna vijf maanden kwam hij in januari terug. De missie duurde lang. Moeilijk. Boordevol gegevens en oefeningen.
Maar voor één frame?
Het universum gaf hen het hele plaatje.
