Kijk alsjeblieft omhoog. Midden in de hemel bewogen 96 sterren als een onzichtbare hand. Het waren een eeuw lang fundamentele punten van de astronomie.
Tussen 1900 en 1950 was deze groep de standaard. Elke ster aan de nachtelijke hemel werd met hen vergeleken. Heb je je ooit afgevraagd hoe helder de sterren zijn? Vergelijk ze met de 96 sterren. Wil je de kleurtemperatuur weten? Nogmaals, ze zijn een referentie.
Edward Charles Pickering, een Amerikaanse astronoom die uitblonk in het organiseren van de chaos aan de hemel, stelde de Noordpoolreeks voor. Zijn logica was simpel, maar zijn uitvoering was naar moderne maatstaven gebrekkig. De sterren gaan nooit onder in de buurt van de polen. Het kan op elk moment worden gezien vanaf het noordelijke observatorium. Het is niet nodig om rekening te houden met atmosferische turbulentie, die verandert met de hoogte van de ster of de sterren onder de horizon. Het is het ultieme gemak.
Maar gemak betekent niet precisie.
Dit probleem is inherent inherent aan het ontwerp. Pickering miste een belangrijke variabele: de sterren zelf, toen hij de sterren die verspreid over de hemel verspreid waren uitsluitend op basis van hun vaste locatie nabij de polen koos. ze zijn niet uniform. Sommige zijn variabel. Sommige zijn dubbelstersystemen, vermomd als afzonderlijke lichtpunten. Sommige kleuren komen niet overeen met de voorspelbare helderheid. Je kunt geen universele liniaal maken van stokjes die met verschillende snelheden uitzetten en inkrimpen.
Dit is de reden waarom het systeem uiteindelijk onder zijn eigen gewicht zal bezwijken.
De Noordpoolreeks werkte goed voor de algemene classificatie, maar faalde toen astronomen strengere beperkingen zochten. Naarmate fotografie gevoeliger werd en spectroscopie ons begrip van de compositie van sterren verfijnde, werden NPS-verschillen schijnbare fouten. De met dit systeem verkregen stellaire magnitudes waren mogelijk nauwkeurig in 1910, maar kunnen een fractie zijn van hun magnitudes in 1940. Dat deel is heel belangrijk. In de astronomie kan een klein deel van een magnitude het verschil betekenen tussen een ster die een verre reus of een nabije dwerg is.
Ga naar het UBV-systeem.
Deze verandering gebeurt niet van de ene op de andere dag. de oude garde had met tegenzin geaccepteerd dat ze te oud en te rigide waren. Het UBV-systeem vertegenwoordigt ultraviolet licht, blauw licht en zichtbaar licht en is niet afhankelijk van een vaste lijst met sterren. Het is gebaseerd op een filtergebaseerde aanpak. Door licht door bepaalde kleurfilters te meten, kunnen astronomen objectief de helderheid en kleurindex van een ster meten. Hij hoeft niet langer te worden vergeleken met een ‘normale’ ster, die door pulsatie zelfs kan fonkelen. een ster op de pool wordt niet langer beschouwd als een betrouwbaar referentiepunt voor equatoriale sterren.
Met het UBV-systeem kunnen vergelijkingen worden gemaakt over de hele hemel, niet alleen over het noordelijk halfrond. Door gegevensstandaardisatie kunnen Amerikaanse en Europese astronomen dezelfde sterren observeren en het eens worden over hun eigenschappen. Dit niveau van consistentie is precies wat de moderne astrofysica nodig heeft.
Nu is de Noordpoolreeks slechts een voetnoot. Historische objecten gepresenteerd in boeken over hemelmechanica. Die sterren bestaan nog steeds en draaien nog steeds rond de polen. Ze hebben echter niet langer het vermogen om de helderheid van de nacht te bepalen. Het zijn maar sterren. Mooi en afstandelijk, het wordt grotendeels vergeten door de normen die moderne ontdekkingen sturen.
De lucht is groter dan één lijst, dus laten we verder gaan. Omdat nauwkeurigheid meer vereist dan alleen zichtbaarheid.
