26 maja 2040 r. Na niebie wciąż widać sylwetkę rakiety.
Wyglądają jak bracia bliźniacy. Dwa aluminiowe filary ogniowe wiszące na ciemnoniebieskich wysokościach. Cudowna jedność.
Separacja to nie tylko kwestia mechaniki. To jest wyzwolenie.
Blok centralny skręca w lewo. Zimno. Wolnostojący. Pędzi na Księżyc, aby odbyć ze sobą lot orbitalny, zabierając na pokład moduł Integrity i czterech astronautów. A po prawej? Zużyte akceleratory. Po prostu upadają.
Co się właściwie stało?
1 kwietnia Ziemia się zatrzęsła.
Artemida 2 wzbiła się w niebo. Na pokładzie jest czterech astronautów: Reed Wiseman, Victor Glover, Christina Koch i Jeremy Hansen. Załoga NASA i kanadyjski specjalista wcisnęli się w metalowy brzuch statku kosmicznego Orion.
Potrzebowali pchnięcia. Potężne pchnięcie.
Właśnie po to istnieje SLS – Space Launch System. To nie tylko rakieta. To jest młotek. Zaprojektowany, aby przeciwstawić się grawitacji.
Dwa solidne dopalacze rakietowe zapewniły niezbędne doładowanie. Siedemdziesiąt pięć procent ciągu wymaganego do uniknięcia grawitacji. Tylko dwie minuty i osiem sekund. To wszystko. Dwie minuty przed wypaleniem się paliwa.
Co dalej? Wysięgnik. Odpalono szesnaście silników separacyjnych.
Nie miękki. Odepchnęli bekhendem, oddzielając bliźniaków od bloku centralnego i od siebie nawzajem.
Czy bali się kolizji?
Zawsze. Ale tutaj wyglądają na zsynchronizowane. Taniec w górnej atmosferze. Wkrótce uderzą w Atlantyk. Utopią się. Zostanie zapomniany.
Dlaczego to zdjęcie trafia prosto w serce
Ludzie mówią, że SLS to gorący bałagan. Przekroczenie budżetu. Lata opóźnień. Polityka.
Ale spójrz na zdjęcie.
Separacja ma w sobie pewną elegancję. Akceleratory są odbiciami lustrzanymi, idealnie rozmieszczonymi względem siebie na tle krzywizny Ziemi. Blok centralny idzie dalej, bezkompromisowo.
To działa.
Awaria maszyny o tej złożoności jest oczekiwaniem. Sukces jest szokiem.
Trzymamy oczy szeroko otwarte, ponieważ spodziewamy się, że rozstanie będzie brzydkie. Chaotyczny. Nierówny.
Ale metal rozpadł się gładko.
Rakieta leci w górę. Śmieci spadają. I przez ułamek sekundy oboje są piękni.
Kogo tak naprawdę obserwujemy? Ludzie latający w górę?
Albo te rzeczy, które pozostały?
