Larissa Hope was 17. Ze had net een rol gekregen in Skins. De roem trof haar hard en bracht een trauma aan het licht dat ze jarenlang had verborgen.
Antidepressiva deden niets.
Daarom nam ze een klinische dosis psilocybine.
Het was geen feesttruc. Het was een medicijn. Ze huilde ongecontroleerd, overweldigd door een plotseling, verrassend gevoel van veiligheid. “Ik ben thuis,” bleef ze maar zeggen.
Twintig jaar later schrijft ze toe dat die ene ervaring – en de therapie die daarop volgde – haar heeft teruggetrokken van zelfmoordgedachten.
Niet iedereen heeft een happy end.
Neem Jules Evans. Tegenwoordig is hij een universitair onderzoeker, maar op 18-jarige leeftijd was hij nog maar een kind dat experimenteerde met LSD. Het resultaat was verschrikking. Hij kreeg waanvoorstellingen, ervan overtuigd dat de wereld hem veroordeelde. Hij voelde zijn geest in realtime breken. Doodsbang. Gebroken.
Welk verhaal is waar?
Misschien allebei.
Een stroom aan nieuwe onderzoeken suggereert dat psychedelica daadwerkelijk zouden kunnen werken. Voor depressie, PTSS, OCS, zelfs gokverslaving. De wetenschap verandert, maar langzaam. De Britse geneesmiddelentoezichthouder houdt de gegevens nauwlettend in de gaten, met name in afwachting van de resultaten van een groot onderzoek van Compass Pathways dat dit jaar zal plaatsvinden.
Tot die tijd is de wet streng. Het gebruik van deze stoffen buiten de geautoriseerde onderzoeken om is illegaal. Periode.
Maar de oude regels voelen steeds meer niet synchroon met de nieuwe realiteit.
“We hebben dringend meer behandelingen nodig… deze hebben het potentieel om sneller te werken.”
– Prof. Oliver Howes, Royal College of Psychiatrists
Professor Howes ziet hoop. Echt snelwerkende hoop. Het duurt weken voordat conventionele antidepressiva werken. Psilocybine? Het zou de relevante neurale paden binnen enkele minuten opnieuw kunnen bedraden. Stel je voor dat je een depressiespiraal stopt voordat deze begint, en niet weken later als je al aan het verdrinken bent.
Maar hoop is geen data.
Dr. David Nutt van het Imperial College London leidde in de jaren 2010 tot deze opleving. Uit zijn eerste onderzoeken bleek dat psilocybine overeenkwam met traditionele medicijnen, met minder bijwerkingen. De snelheid is de kicker. Het gaat over het doorbreken van de cirkel. Net als de hond van Pavlov leert een verslaafde een setting of gevoel te associëren met zijn fixatie. Nutt gelooft dat psychedelica die associatie kunnen verbreken.
Is het magie? Of gewoon betere biologie?
Wij weten het nog niet.
De voorzichtigheid is terecht. Het Royal College of Psychiatrists waarschuwde in 2025 voor risico’s. En met goede reden. Een onderzoek van Challenging Psychedelic Experiences schetst een donkerder beeld:
– 52% van de regelmatige gebruikers had intens uitdagende reizen.
– 39% noemde deze reizen een van de ergste van hun leven.
– 8,9% voelde zich langer dan een dag daarna beperkt.
– 6,7% overweegt zichzelf of anderen schade toe te brengen.
Evans ziet deze statistieken en voelt opluchting. Artsen moeten begrijpen hoe erg het kan worden, voordat ze iets ‘veilig’ kunnen verklaren. Herstel kost tijd. Maanden. Soms jaren.
Toch noemt Nutt de huidige administratieve rompslomp een ‘moreel falen’. Er gaan mensen dood terwijl de bureaucratie het onderzoek tot stilstand brengt. Hij wil NHS-toegang voor iedereen, niet alleen voor mensen met geld.
Ketamine heeft al medische voet aan de grond in Groot-Brittannië. Maar psilocybine? LSD? DMT? Nog steeds verboden onder Schedule 1-medicijnen, geclassificeerd als zonder medische waarde. Een classificatie die volgens veel onderzoekers achterhaalde onzin is.
De regering knabbelt aan de rand van de hervormingen. Sommige universiteiten en NHS-locaties krijgen pilotvrijstellingen. Maar verandering is glazig.
“Als psychedelische therapieën veilig blijken… hoop ik ze via de NHS te zien.” – Prof Nutt
Hij wil ze voor het publiek, niet voor de bevoorrechten. Maar zal de toezichthouder luisteren?
De fase drie-proeven van Compass Pathways kunnen een gesprek afdwingen. Of ze zouden de twijfels van de sceptici kunnen bevestigen. De grens tussen wondermiddel en gevaarlijke hallucinatie is dun en wordt getrokken in de individuele biologie.
Larissa Hope weet hoe vrede nu voelt. Voor haar was de dood niet langer de enige uitweg. Haar zenuwstelsel herinnerde zich hoe ze moest kalmeren.
Maar miljoenen hebben hun versie van ‘thuis’ niet gevonden. De wetenschap belooft een deur. De wet heeft nog steeds het heft in handen.
Of het opengaat… hangt af van wie volgend jaar de sleutel in handen heeft.
