Na 321 dagen geslapen te hebben. Gewoon koud en stil en ver weg.
New Horizons is wakker.
De sonde dreef diep de Kuipergordel in om energie te besparen. Die ring van ijskoude rotsen ligt ver voorbij Neptunus. Het is daarbuiten eenzaam. Ongeveer 6 miljard mijl van ons verwijderd. Een radiobericht zou negen uur nodig hebben om die kloof te overbruggen. Negen uur is lang voor een snelle check-in.
Het wachtte niet. Op 23 juni werd het schip zelf wakker. Een vooraf ingesteld commando activeerde de systemen. Geen mens hoefde op tijd op een knop te drukken. De klok deed het werk.
Waarom moeite doen?
Omdat het vaartuig nog tientallen jaren in de tank heeft. Misschien tot in de 205s. Alan Stern, de hoofdonderzoeker, zei het onlangs allemaal op X. Ze kijken naar een tweede doelwit. Nog een rots in de Kuipergordel. Ken je Arrokoth nog? De vreemde bilateraal symmetrische wereld waar ze in 2019 voorbij vlogen? Nou, ze hebben er nog één nodig. Het Vera C. Rubin Observatorium is er momenteel op jacht.
De afstand is absurd. Soms 100 keer verder weg dan de aarde in een baan om de zon. Je stuurt hier geen machines heen als je wilt dat ze jong sterven.
De wind neemt af
Wetenschap blijft gebeuren. Zelfs meestal in de slaapstand. Het team keek naar zonnewindgegevens. Die stroom geladen deeltjes schiet als adem van de zon. Maar hier in de buitenste rand veranderen de dingen.
Het wordt dik. Of misschien gewoon langzaam.
Nieuwe metingen gepubliceerd in The Astrophysical Journal laten zien dat de wind traag is. 13 tot 15% langzamer dan wat we in de buurt van de aarde meten. Het botst met interstellaire atomen die naar binnen drijven. Een soort wrijving. De ruimte is niet leeg. Niet echt.
Heather Elliott van het Southwest Research Institute legt het eenvoudig uit. Wij brengen de rand in kaart. Waar de zon ophoudt iedereen de baas te zijn.
We leren niet alleen meer over hoe de invloed van de zon eindigt, maar we krijgen ook een dieper inzicht in de grens tussen de interstellaire ruimte van ons zonnestelsel – een cruciale stap in de richting van het plannen van toekomstige reizen.
Voyager 2 heeft de grote al bereikt. De ‘beëindigingsschok’. Waar de zonnewind tegen interstellair gas botst en hard afremt. Voyager zag daar een snelheidsdaling van 46%. Het was ongeveer 13 miljard mijl verwijderd. New Horizons heeft nog een lange weg te gaan voordat hij dezelfde muur raakt. Maar het gaat daarheen.
Twintig jaar geleden gelanceerd. Pluto’s zwaartekrachtassistentie gemist? Nee, gebruikte het in 2007 nabij Jupiter. Eerste bezoek aan de dwergplaneet sindsdien. Veranderde wat we wisten. En toen zag de camera dingen die er niet zouden moeten zijn. Voorwerpen buiten de bekende gordel. Misschien houdt de Kuipergordel gewoon niet op. Of misschien is er een tweede. Een spookriem.
Wij weten het nog niet. De gegevens blijven naar huis druppelen. Langzaam. Meer dan lichtjaren van statische elektriciteit.
